CERAM – In het zicht van de dreigende en eenzijdige afbakening van een beperkt productiebosgebied (Hutan Produksi Terbatas / HPT), kiest de oorspronkelijke bevolking van het dorp Seti in Noord Ceram, Zuid-Molukken, voor een krachtig antwoord. Op zaterdag 25 juli 2026 heeft de lokale gemeenschap met het instellen van een sasi adat een eeuwenoude traditie ingezet om haar grondgebied te beschermen.
Het besluit om over te gaan tot deze traditionele beschermingsmaatregel werd breed gedragen door het dorpsbestuur (Pemerintah Negeri), de dorpsraad (Saniri Negeri) en de stamoudsten van het dorp Seti. Aanleiding voor de actie op deze dag is de diepe ontstemming over het handelen van de dienst bosbeheer, die zonder voorafgaand overleg, voorlichting of coördinatie palen heeft geplaatst om het productiebos af te bakenen.
Een grens van recht en respect
Middels inheemse rituelen geleid door de stamoudsten spreekt de gemeenschap haar uitdrukkelijke afkeuring uit over de ingreep. Het instellen van de sasi adat dient als het ultieme signaal dat het gebied onder de bescherming van het inheems recht valt. Vanaf dat moment mag de grond door geen enkele buitenstaander worden betreden, beschadigd of toegeëigend zonder uitdrukkelijke toestemming van de traditionele rechthebbenden.
De actie vormt een ernstige waarschuwing aan het adres van de autoriteiten. De gemeenschap benadrukt dat zij het rechtmatige eigendom over de voorouderlijke gronden bezit en weigert te accepteren dat haar leefruimte eenzijdig wordt ingeperkt.
“Het bos is geen handelswaar, maar het hart van ons bestaan.”
Voor de gemeenschap van Seti is het bos niet zomaar een productiezone. Het is een leefruimte, een bron van voedsel, een jachtgebied, een waterbron én een onvervangbaar erfgoed.
Bescherming van de toekomst
Sasi is in de Molukse cultuur geen symbool van vijandigheid, maar een vorm van diepe eerbied voor de natuur en een bevestiging van de wetten die al generaties lang gelden. Achter elke knoop in het blad, elk traditioneel gebed en elk uitgevoerd ritueel schuilt de boodschap dat het bos gelijkstaat aan leven. Mocht het bos verdwijnen, dan verdwijnen ook de identiteit, de cultuur en de toekomst van de inheemse gemeenschap.
De bewoners laten weten uitstekend in staat te zijn hun eigen gronden te beheren en te beschermen. Deze strijd onderstreept dat bosbehoud en natuurbeheer niet kunnen volstaan met besluiten van bovenaf. Werkelijke duurzaamheid vereist het eerbiedigen van de rechten van oorspronkelijke bevolking, die sinds heugenis de rechtmatige bewakers van het woud zijn.