AMBON — Het geduld van de oorspronkelijke gemeenschap uit het gebergte van Noord-Seram is op. Donderdag (20-08-2026) trokken vertegenwoordigers van de gemeenschap, ondersteund door inwoners uit heel Molukken, massaal naar het kantoor van de gouverneur in Ambon. Hun boodschap is klip en klaar: de steeds verdere uitbreiding van Nationaal Park Manusela vormt een directe bedreiging voor hun voortbestaan.
Wat begon als natuurbescherming is volgens de demonstranten uitgemond in een landroof door de staat. De grenzen van het beschermde natuurgebied worden stelselmatig opgerekt, waardoor de leefruimte van de oorspronkelijke bevolking genadeloos wordt beknopt.
“Onze leefruimte wordt geknecht”
Jo Makualaina, een van de strijdbare jongerenleiders uit het gebergte van Noord-Seram, verwoordde de woede en onmacht van zijn volk krachtig. De staatsgrenzen kruipen volgens hem steeds verder op naar dorpen, akkers, sagobossen en traditionele jagdgronden, gebieden die al generaties lang de levensader van de gemeenschap vormen.
“Het Nationaal Park Manusela wordt met de dag groter. Onze leefruimte wordt steeds verder geïsoleerd en gekortwiekt,” aldus Jo Makualaina tijdens de demonstratie.
Met spandoeken en borden waarop teksten prijkten als “Geef Onze Rechten Terug” en “Bewaak de Eed-Brief, Beroof Ons Niet van Onze Leefruimte”, maakten de demonstranten hun eisen kenbaar. Ze eisen het onmiddellijke herroepen van de status van Nationaal Park Manusela op hun grondgebied en eisen dat hun traditionele eigendomsrecht (hak ulayat) volledig wordt erkend en vrijgegeven van overheidsclaims.
Meer dan alleen grond
De spanningen liepen recent extra op door kwetsende uitlatingen aan het adres van de inlandse jongeren tijdens de viering van de 81ste Onafhankelijkheidsdag op het Merdeka-plein. Toch liet de leiding van de actie zich niet afleiden. De focus blijft rotsvast gericht op de kern van de zaak: de officiële brief van de Raja Tanah (het traditionele dorpshoofd) van Manusela, die rechtstreeks is overhandigd aan gouverneur Hendrik Lewerissa.
Voor de bevolking van Noord-Seram gaat deze strijd niet om een eenvoudig grensconflict. Het is een existentiële strijd om hun culturele identiteit, hun voedselzekerheid en het eeuwenoude gewoonterecht (adat) dat nauw verbonden is met het land van hun voorouders.