Skip to main content

Saka Mese Maluku

Saka Mese Maluku

The South Moluccan Movement

“De grens van Manusela doodt het recht op leven van de inheemse gemeenschap.” Zowel kinderen als volwassenen van de Kanike-gemeenschap nemen deel aan het protest om hun leefruimte te beschermen tegen staatsclaims onder het mom van natuurbescherming.

CERAM – De spanningen in het hart van de Molukken lopen op. Maandag (6 juli 2026) is de inheemse gemeenschap (Masyarakat Adat) van het dorp Kanike massaal in opstand gekomen. Aan de voet van de indrukwekkende berg Binaiya, op het eiland Ceram (Zuid-Molukken), protesteerden de bewoners fel tegen een nieuwe verschuiving van de grenzen van het lokale beschermde natuurgebied. Volgens de bewoners rukt de overheid hiermee steeds verder op richting hun dorpskern.

Voor de buitenwereld klinken termen als ‘natuurbescherming’ en ‘duurzaamheid’ nobel, maar voor de inwoners van Kanike voelen ze als een strop die steeds strakker wordt aangetrokken. De gemeenschap luidt de noodklok: hun traditionele leefruimte wordt drastisch ingeperkt en hun eeuwenoude traditionele rechten (hak ulayat) worden door de staat opgeëist.

Wetgeving als wapen

​De strijd gaat inmiddels verder dan alleen een grensconflict over land. Terwijl de inheemse gemeenschap probeert de stabiliteit en de rust in hun leefgebied te bewaren, voelen zij een dreiging van binnenuit. Er is sprake van een sluipende criminalisering van de inwoners van Kanike. Lokale activisten en bewoners stellen dat de overheid wet- en regelgeving misbruikt als een politiek wapen om kritische stemmen het zwijgen op te leggen en de uitbreiding van het natuurreservaat erdoorheen te drukken.

Verklaring van de oorspronkelijke bevolking van het dorp Kanike tegen de verschuiving van de grenzen van het beschermde natuurgebied

Een oproep tot verzet

De situatie in Kanike is symptomatisch voor een groter, slepend conflict in de Molukken, waarbij de rechten van inheemse volkeren vaak moeten wijken voor staatsprojecten – zelfs als die het label ‘groen’ dragen.

De toon onder de demonstranten is dan ook strijdbaar en vastberaden. De actie van maandag sloot af met een even duidelijke als emotionele oproep aan de samenleving en de autoriteiten:

“Blijven we toekijken te midden van deze voortdurende onderdrukking? Het is beter te sterven voor de waarheid dan te leven in huichelachtigheid.”