CONCLUSIE VAN DE ACTIVITEIT
Deze discussie benadrukte dat het belangrijkste probleem van inheemse volkeren in Molukken niet het ontbreken van gebruiken, territoria of sociale systemen is, maar het ontbreken van volledige en eerlijke staatserkenning van de traditionele realiteit van Maluku.
De staat erkent tot op de dag van vandaag “inheemse volkeren” niet als wettelijke subjecten, maar erkent alleen Gewoonterechtgemeenschappen (MHA) zoals beperkt door de grondwet en wetten en regels. Als gevolg hiervan worden veel inheemse gemeenschappen in Molukken die wonen, gebieden beheren en het gebruikelijke systeem van generatie op generatie erven, niet als bestaande beschouwd onder de staatswet, simpelweg omdat zij niet aan de staatsadministratieve normen voldeden of niet zijn vastgesteld via regionale regelgeving.
De discussie onthulde ook de fundamentele spanningen tussen staatsrecht en gewoonterecht, met name bij de controle over land- en zeegebieden. De staat gebruikt het concept van het Recht om de Staat te Controleren (HMN), dat is afgeleid van artikel 33, paragraaf (3) van de Grondwet van 1945, terwijl de inheemse bevolking van Malukken leeft met de herkomstrechten die door hun voorouders zijn geërfd en gereguleerd worden door het gebruikelijke systeem. Deze spanningen worden versterkt wanneer gebruikelijke gebieden, waaronder gebruikelijke zeeën, worden opgenomen in het nationale en internationale rechtssysteem (UNCLOS), dat in wezen niet is ontworpen om gebruikelijke bestuurssystemen te erkennen.
De stelling dat de staat “het rode doek in de hoofden van de mensen van Maluku niet herkent, bijvoorbeeld de mensen op het eiland Seram die het altijd gebruiken” bevestigt een dieper probleem: de staat ziet traditionele symbolen vaak als cultuur of decoratie, in plaats van als markeringen van identiteit, waardesystemen en gebruikelijke autoriteit. Dit toont aan dat de staat gebruiken nog steeds als culturele objecten beschouwt, niet als juridische en politieke subjecten.
Bovendien liet de discussie zien dat de Indigenous Peoples Bill het potentieel heeft oude problemen te herhalen als deze blijft doorgaan met het opleggen van definities, categorieën en erkenningsmechanismen die afwijken van de logica van de staat alweer. Zonder erkenning van de diversiteit van het gebruikelijke systeem van Maluku, inclusief gebruikelijke gronden, petuanan, soa, mata rumah en gebruikelijke zeeën, loopt dit wetsvoorstel het risico formel de gebruiken te erkennen, maar maakt deze aanzienlijk leeg.
Zo concludeert deze activiteit dat: De
inheemse volkeren van Molukken levend en echt zijn, hoewel niet altijd erkend door de staat.
Niet-bestaan in de wet betekent niet niet-bestaan in de sociale en historische realiteit.
Gebruikelijke erkenning mag niet uitsluitend afhangen van staatsadministratieve criteria, maar moet afwijken van de realiteit van het leven van de inheemse volkeren zelf.
De integratie van de belangen van de inheemse volkeren van Malukken in het Indigenous Peoples Bill is een must, geen optie, als de staat echt constitutionele rechtvaardigheid wil brengen.
Deze activiteit bevestigt een belangrijke boodschap:
Als de staat alleen erkent wat in de wet staat, maar de ogen dichtknijpt voor wat in de samenleving leeft, verliest de wet haar gevoel voor rechtvaardigheid.
Door: Vigel Faubun